कविता~ ईश्वरले वरदान

 
बा भन्नू हुन्छ बाबू तँ स्कुल नजानू
मेसिन देखाउदै भन्नू हुन्छ
बाबू तेराे लागि मेसिन किनी दिएकाे छु
जिम्बल बासँग ऋण लिएर
हाे बाबू याे तेरै लागि हाे
मात्र तेरै लागि अब हामीलाई तैले पाल्नु पर्छ
मर्ने बेला अामाकाे फरिया देखाउँदै भन्नू भएकाे थियाे
बाबू तैँले किनिदिनु फरिया
मैले बाँचुन्जेल राम्ररी माया दिन सकिनँ
चप्पल किनेर दिन सकिनँ
तिमीहरू मेरै खुसीको लागि बाँच्याै
कहिल्यै मागेनाै एक रुपैयाँ
बरू हिँड्याै खाली पैतला बजार्दै बजार्दै
वास्त गरेनाै काडाँले बिज्दा सम्म
बाबू ! मलाई माफ गर
तिमीहरूको भविष्य बनाउन सकिन ।।
•••
सासकाे पाेया चुडिनु अघि भन्नू भएकाे थियाे
बाबू मेराे मृत्युमा तिमी नराेउ है !
भन त ! तिमी नै राेयाै भने
कस्ले पुछि दिन्छ अाँसु ?
कस्ले सम्झाउछ तिमीलाई ?
अनि कस्ले समहाल्छ अामालाई ?
अब तिमी नै हाै याे घर रङ्ग्याउने
तिमी नै हाै याे घरकाे माली
राम्ररी गाेडमेल गर्नु
र फुलाउनु मैले फुलाउन नसकेकाे खुसी
हेरूँला तिम्राे शिरमाथिबाट उभिएर
हाे बाबू कहिले छाया बनेर हेरूँला
कहिले घाम बनेर हेरूँला
कहिले जून बनेर हेरूँला
त कहिले तारा बनेर हेरूँला
हरहमेशा म तिम्रै साथ हुनेछु
तर बाबू नेताले जसरी शिर नझुकाउनु
सक्छाै देशकाे नक्सा बनाएर बेच्नु
सगरमाथाकाे पानी पियर बाँच्नु
बाबू सास राेकिनै लाग्याे
वाधा गर याे देश बेच्दिनँ भनेर ।।
••
बगैँचामा फुलेकाे फूल देखेर टप्प नटिप्नू
गुँडमा बसेका चराहरूलाई नउडाउनू
बाँस बसिरेका बचेराहरू भाेकभाेकै मर्छन्
नबनाउ कसैलाई टुहुरा
कसैकाे बा हुन सक्छन्
कसैकाे अामा हुन सक्छिन्
कसैकाे छाेराछारी हुन सक्छन्
हाे बाबू कसैकाे खुसी लुट्नु अपराध हाे ।।
••
थाहा छैन अझै कति बाँचिने हाे
कहिले सम्म घाेपिने हाे जिन्दगी
सियाेले अझै कति बनाउने हाे प्वाल
अामा पिसी रहनु भएकाे छ अाफैलाई
सिलाैटाेमा राखेर भाग्य
खिइँदै गएकाे छ हात र अाैलाहरू
तै पनि
हत्केलामा उठेका फाेका देखाउदै भन्नू हुन्छ
बाबू यहि हाे हामी गरीबहरूकाे भाग्य
यही हाे हाम्राे जिन्दगी
यही हाे ईश्वरको वरदान
हाे बाबू यही हाे तिमीहरूको खुसी
यसलाई जतन गरेर राखेस्
कुनै बेला हेर्न मन लागे
ऐना अगाडि उभिएर हेर्नू
सब सब देखिन्छ किरमिर किरमिर भाग्य
त्यतिबेला सम्झनू हरिभक्त कटवाललाई
सब ठिक हुन्छ अाला घाउहरू ।।
****
विक्रम पवन
बेथान~४, रामेछाप